Alexander Ver Huell schenkt de stad geld voor een vaste brug

tot 800800–900900–10001000–11001100–12001200–13001300–14001400–15001500–16001600–17001700–18001800–19001900–2000vanaf 2000

1897

Alexander Ver Huell groeide op met een diepe band met zijn geboortestad — “Nooit hoor ik het luiden van de oude Doesborghse torenklok zonder dat mijn hart begint te kloppen”, schreef hij in 1864 in zijn dagboek over de zomers bij zijn grootvader in Doesburg. Bij zijn overlijden in 1897 laat hij de stad 77.000 gulden na, uitdrukkelijk bestemd voor een vaste brug over de IJssel — hij was de eerste die het belang daarvan zag en er ook daadwerkelijk geld voor gaf. Het stadsbestuur klopt met de schenking op zak aan bij de minister van Waterstaat, Handel en Nijverheid, maar de vaste brug laat nog 55 jaar op zich wachten. Pas in 2016 krijgt de IJsselbrug, na een grote renovatie, officieel zijn naam: de Alexander Ver Huellbrug. Ver Huells vrijgevigheid beperkt zich niet tot Doesburg: hij steunt onder meer met een erfenis van zijn oudoom Carel Hendrik Ver Huell de Oosterbeekse kunstenaars Bilders en Hendriks, schenkt Doetinchem 40.000 gulden (de verbasterde naam Verheulsweide herinnert daar nog aan) en Brielle 50.000 gulden voor het ‘Zeemansasyl’, een tehuis voor oude zeelieden — die laatste schenking, in 1872, is verbonden met de landelijke inzameling voor een Watergeuzenmonument bij de 300-jarige herdenking van de val van Den Briel (zie het nieuwe event over het ‘Neerlands Vrijheidsfeest’ van 1872 in dv2022.json). Op zijn graf op de Doesburgse algemene begraafplaats staat de door hemzelf gekozen, bittere zinsnede: ‘Hij deed veel voor zijn land. Zijn land deed niets voor hem.’